Wetsovertreders

Ik wilde vanochtend eigenlijk iets anders schrijven vandaag, maar we schuiven het schrijf-schema gewoon een beetje op. Ik werd op weg naar mijn oma’s huis (waar ik dit schrijf) namelijk verrast door een wel heel blog-waardige gebeurtenis, vind ik zelf dan.

We hadden met het gezin boodschappen gedaan. Mijn broer en ik waren geweerd uit de auto van mijn tante waarin mijn oma en moeder mee naar huis mochten rijden. Mijn vader ging terug naar zijn eigen auto maar was al vooruit gelopen. Ik en mijn broertje mochten dus lopen. Dat was op zich geen probleem nadat we even de Dirk ingegaan waren om eten te halen. Met een zak vol chocoladepinda’s (guilty pleasure!!) vervolgden we onze tocht richting oma’s huis. Toen we echter op het parkeerterrein voor het winkelcentrum kwamen, zagen we dat mijn vaders auto er gewoon stond, en hij stond op het punt te vertrekken.

Nu weten de meesten van jullie ondertussen wel dat mijn vader twee auto’s heeft, denk ik. Één normale auto, met vier deuren en een radio. Maar ook een legerauto. Één zonder deuren of dak, met zo’n kenmerkend groen kleurtje en een ronkende motor. En aangezien dat zijn pronkstuk is, zijn we in het weekend dan ook altijd met die tweede auto op pad. Maar aangezien ik daar niet zo graag mee rijd, vanwege haar in mijn gezicht en windkracht acht recht in je snufferd, besloot ik geen lift te vragen. Maar voor pap was dat reden genoeg om mij uit te nodigen mee te rijden.

Op de motorkap.

Nou, als je denkt dat ik dat raar, eng of aanstootgevend vind, dan heb je het mis. Ik ben namelijk dol op “net even anders dan de wet het wil”. Spannend, toch? En voor een avontuur wil ik best een beetje wind en haar in mijn gezicht riskeren. Nu is paps auto op zich al een doorn in het oog van elke verkeershandhaver denk ik, maar nu we op de motorkap zaten deden we er uiteraard een schepje bovenop. We reden van de supermarkt terug naar oma’s huis over een weg vol verkeershobbeltjes, passerende fietsers en auto’s. Heerlijk. Nu moet je weten dat die auto dus een exacte replica is van die wagens waarmee de Amerikanen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog het land mee binnen kwamen rijden. Ik kon me helemaal inleven in hoe die soldaten zich zullen voelen. Al had ik weliswaar negens voor gevochten, ik heb me de hele dag van bank naar bank verplaatst. Maar het gaat ook een beetje om het idee.

Ik voelde me echt ontzettend stoer daar. Naast mijn broertje, op de motorkap, de wind in mijn gezicht en toch wel een beetje blij dat dit mij weer overkomt. Ik weet niet of dat nog steeds zo had geweest als we plots met de politie voor onze neus hadden gestaan. Maar dat doet er ook niet toe, ik ben immers geen dappere Amerikaanse soldaat. Ik ben gewoon iemand die het leuk vind om op de motorkap van m’n pa rond te crossen door de stad. Stiekem.

Advertenties

Een gedachte over “Wetsovertreders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s