Het Albanese openbare vervoer

We gaan vandaag een paar weken terug in de tijd, toen ik ongeveer een weekje op vakantie was denk ik. We zouden, voor we onze vakantie zouden voortzetten in Griekenland, eerst de grens met Albanië oversteken om daar een paar nachtjes aan de kust door te brengen. Dit idee kwam van mijn broertje, die door een Albanees vriendje was ingelicht over een of ander Albanees natuurfenomeen wat we zeker moesten bezoeken.

Dus op de tweede dag van ons bezoek daar besloten we er naartoe te gaan. Het heette de “Blue Eye” en het moest een extreem blauw en helder meer zijn. Ik was benieuwd. Maar het bleek dat ons hotel nog zeker een half uur van het dichtstbijzijnde stadje was. En vanaf daar moest je nog drie kwartier in een ander busje naar het meer. Dat was natuurlijk een peulenschil voor wie het mooiste natuurverschijnsel ooit gaat bekijken, dus vol goede moed vertrokken we. De heenweg ging prima doordat er een welbespraakte jongen in het busje zat, die ons kon vertellen waar we moesten uitstappen. De terugweg was alleen wat ingewikkelder.

Nadat we terug waren van het meer (dat trouwens wel mooi was, maar eerder een diep gat in de aarde was wat uitliep in een steenkoude rivier, ik heb een plaatje voor je opgezocht) moesten we vanaf het park wat er omheen lag nog twee kilometer teruglopen naar de weg waar auto’s overheen kwamen. En daar moesten we dan wachten op de bus. En dan bedoel ik niet op een plek met zo’n bord met vertrektijden, een bushokje en een mooie bus die zitplaats biedt aan ongeveer 40 man. Ik bedoel dat we daar met nog een handjevol toeristen gewoon langs de kant van de weg stonden, op straat, tussen de droge weilanden en met geen enkel idee hoe laat die bus wel niet zou komen. Een van ons sprak trouwens Albanees, maar dat maakte verder niet zoveel uit. Aangezien we in niemandsland waren gestrand, hadden we toch aan niemand kunnen vragen waar we heen moesten of wanneer die bus kwam.

Er was een jongen uit Zweden (of een ander Scandinavisch land) die ons een handje cranberry’s aanbood. Omdat hij ze zelf at durfde ik voor de verandering we eten aan te nemen, daarnaast verveel je je een stuk minder als je kauwt vind ik. We waren al in een compleet gesprek verwikkeld over hoe we hier (in vredesnaam) terecht waren gekomen, toen de bus eindelijk arriveerde. En ik maar denken dat ik het ergste toen al gehad had (twee kilometer heen en terug over een hete stoffige weg, te voet).

We hadden een probleempje: de bus was vol. Maar het was duidelijk dat de chauffeur het geld wat hij kon binnenhalen met wat extra klanten niet mis wilde lopen. Dus werden we met wat proppen allemaal de bus in geholpen. En dan bedoel ik zo’n shuttle-busje weet je wel. met 4×2 stoelen en nog een achterste rij van vier. Een bestuurders- en bijrijdersstoel, wat neerkomt op een totaal van veertien stoelen. Op de wand van het toch al gammele busje stond ook: max. 14 persons, no standing. Maar nood breekt wet, wij wilden naar huis. Dus zat mijn broertje samen met een of andere kerel op een stoel voorin, mijn vader en de Zweed zaten op de grond en ik zat op een krukje voor hen. Dat krukje stond niet vast dus ik kon er in principe gewoon op wiebelen. Gelukkig deed het busje dat al voor me. En om het af te maken stond er een kerel voor me die half op de bijrijdersstoel leunde. No standing me hoela.

In Nederland zou de politie uren kunnen vergaderen over hoe hoog onze boete zou worden. Hier kwamen we echter geen enkele agent tegen. We kwamen zonder kleerscheuren terug in de stad. En aangezien ik het ook in Nederland leuk vind om op de motorkap van mijn vader rond te rijden (dat lees je hier ), vond ik dit eigenlijk heel leuk. En als je me vraagt of ik terug zou gaan naar Albanië of het aan zou raden bij anderen, dan is het antwoord zeker ja! Leuke mensen, leuke plaatsjes, mooie kust, prachtige natuurverschijnselen en lekker eten. En heel belangrijk: je beleeft er nog eens wat.

foto:  http://www.sarandaweb.com/sightseeing/blue-eye-spring-syri-kalter-sarande/

 

Advertenties

Een gedachte over “Het Albanese openbare vervoer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s