Bijbaantje

Ik weet eigenlijk niet of jullie het al wisten, maar ik heb sinds een aantal maanden weer een baantje. Bij de Kruidvat deze keer. Ik werkte eerst bij de Etos, dus een echte carrière switch heb ik niet gemaakt. Maar toen ik dacht dat het ongeveer hetzelfde zou zijn bij beide winkels, had ik het flink mis.

Ik moest best wennen aan de manier van vakken vullen. Je werkt bij ons namelijk tot je klaar bent met al het werk, en dat kan best even duren. Als ik dacht dat ik om acht uur weer thuis op de bank zou zitten, kon ik pas om half tien vertrekken. Als ik ook nog naar vrienden wilde om half negen, kon ik ze eer dat ik thuis was ze even afbellen. Daar werd ik in het begin best chagrijnig van en ook bracht dit menige huilbui met zich mee(wat was ik zielig). Verder mocht ik ook kassa gaan “draaien”, en dat bleek een stuk moeilijker dan van te voren gedacht.

Wat doe je als iemand iets toch niet koopt en je moet het van de bon afhalen? Wat doe je als iemand een cadeaubon wil kopen of inleveren? Wat doe je als iemand een vraag heeft over een product? En soms spreken die mensen ook geen fatsoenlijk Nederlands, dus hoe leg je aan je collega’s uit wat de persoon in kwestie van je wil? Wat doe je als je opeens achter de kassa moet staan met een speciale kortingsavond en mensen twintig verschillende coupons willen inleveren? Over dat laatste moest ik afgelopen woensdag heel hard nadenken.

Een baan bij een drogist is zonder twijfel niet de meest spannende baan op aarde, maar ook ik kan soms aardig wat druk ervaren. Zo staat er wel eens een rij van hier tot Tokyo en als ik dan op de bel druk zodat iemand kan komen om een kassa bij te draaien, hoort soms niemand dat, omdat de anderen ook allemaal bezig zijn. Maar het blijft niet alleen bij een onopgemerkte lange rij. Ook als mensen iets willen ruilen of vragen sta ik soms helemaal hulpeloos achter mijn kassa te stuntelen. En ondertussen staat er aan de andere kant van je kassa een klant die inmiddels net zo rood is aangelopen als mijn polo en die ook haar kind nog van de peuterspeelzaal moet halen of de bus over drie minuten moet pakken. Dat soort mensen hebben haast en worden, hiep hiep hoera, vervolgens boos op mij. Ook hoef ik niet te zwijgen over de meerdere gebroken nagels die ik heb opgeofferd voor plastic verpakkingen van flessen shampoo.

Nu klinkt het alsof ik een ontzettende zeurkous ben (goed geraden) maar ik ben natuurlijk niet voor niets al drie maanden blijven hangen. Ik heb hartstikke aardige collega’s en als er niks mis gaat is achter de kassa staan best leuk. Ik ben helemaal vrolijk als ik aan het einde van de maand naar mijn rekening kijk en het is over het algemeen best gezellig, mede dankzij het feit dat er een paar vriendinnen van mij ook bij Kruidvat werken. Het enige wat het plaatje nog compleet zou kunnen maken, is werknemer van de maand worden. Al ben ik bang dat dat er voorlopig niet in zit…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s