De magneetjes

We beginnen dit verhaal vandaag in de zomer van 2012. Ik was elf, en we gingen met het gezin en oma naar Frankrijk. Ik kan me er niet heel veel van herinneren eerlijk gezegd. We hebben wat jeu de boules gespeeld en patatjes gegeten. Ik heb een magneetje gekocht op een marktje en het was niet zulk lekker weer.

Ik neem je mee naar de herfst van datzelfde jaar. Mijn vader, die altijd bezig is geweest met het verzamelen van rare auto’s, reisde naar Zwitserland om een of andere rode brandweerwagen uit 1969 op te kopen. Ik en mijn broertje mochten helaas niet mee, maar er werd wel aan ons gedacht. Hij kreeg waarschijnlijk eten, ik kreeg een magneetje.

En toen begon er een idee te groeien bij mij. Het magneetje van die saaie zomervakantie was opeens niet alleen meer. Het waren er twee. En hoe meer zielen hoe meer vreugd, toch? Bij mij gold dat spreekwoord blijkbaar ook voor iets als magneten. Een droom was geboren: ik ging magneten verzamelen. Ik vond het als elfjarig meisje heel “cool” klinken: een echte verzameling.  Dus toen mijn vader een paar maanden later met een magneet terugkwam van een zakenreis, was ik ook helemaal in mijn sas.

Een vriendinnetje lachte nog toen ik zei dat ik een verzameling had. Drie magneetjes? Doe me een lol, noem je dat een verzameling? Maar vanaf dat moment had ik er een hobby bij. Overal waar ik kwam kocht ik magneten. Als mijn vader weg moest voor zijn werk kwamen er magneten mee. Ik heb er vier uit Moskou en heb Rusland nog nooit gezien. Ik heb zoveel herinneringen uit Zuid-Amerika aan mijn verwarming hangen  dat je bijna zou denken dat ik er zelf ben geweest.

Maar ook heb ik zelf heel wat plaatsen bezocht. Elk pretpark, dorpje, plaatsje en land moest worden vastgelegd op mijn verwarming. Ik ging deze zomer drie weken op vakantie en kwam trots terug met vier magneten. Dacht ik. In mijn onbegrensde enthousiasme had ik er zelfs vijf aangeschaft. Oeps?

Maar dat bleek nog niet eens het grootste probleem. Toen ik thuis kwam bleek mijn grootste angst waarheid te worden. Het zat er wel aan te komen, maar ik had er toch nooit echt bij stilgestaan. De angst sloeg me dan ook om het hart toen ik de feiten onder ogen moest zien.

Mijn verwarming was he-le-maal vol.

Ik heb nog geen idee hoe ik dit moet oplossen. Een van de opties is om het whiteboard waar normaal brieven van school hangen op te offeren en daar verder te gaan. Maar daar hangen ook al een paar magneten die ik voor functionele doeleinden gebruik! En ik moet er trouwens ook nog een heleboel merken. Ik zet namelijk op elke achterkant van een magneet het jaar en seizoen wanneer ik hem gekocht heb. Kortom, ik heb nog best wat magneet-documentatiewerk en ook wat efficiënt magneten ophangen voor de boeg…

Maar een ding staat vast: er gaat er geen een weg. Want dit zestienjarige meisje vind haar verzameling nog steeds hartstikke cool. En nu het er bijna 60 zijn is het zeker iets om trots op te zijn vind ik.

Ps. Ik wilde natuurlijk een foto laten zien, maar dat wilde niet helemaal lukken omdat de lichtval op mijn verwarming niet denderend is… dus vandaar 😉

 

foto via  http://yollotlicactus.tumblr.com/
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s