Ik stond op het podium!

Een week geleden was het zo ver. Het toneelstuk waar ik het laatst over had moest worden opgevoerd. Alle problemen en gebrekkige tekstkennis waren zo goed en zo kwaad als het kon opgelost en nu moesten we dus laten zien wat we in huis hadden. Dat was de laatste keer dat ik jullie erover vertelde nog niet zo veel.

Misschien heb je het vorige artikel wat hier over ging gemist, maar we hadden 48 uur voor het grote moment nog best wel wat te fixen, en persoonlijk was ik alles behalve overtuigt dat het nog wel goed zou komen met ons stuk. Ik was eerder overtuigt van mislukking… maar het tegendeel bleek waar! En dat was maar goed ook.

Twee dagen voor het optreden deden we de technische doorloop (dat is om de lichten en muziek voor in je stuk te bepalen) en toen is er letterlijk naar me geschreeuwd dat ik me moest schamen omdat ik mijn tekst zo slecht kende. Het zweet gutste onder mijn oksels. Het was waar, ik kende mijn tekst niet. En wat de schreeuwende docent niet eens wist was dat de helft van mijn rekwisieten (spullen voor op het podium) gewoon nog thuis lag. Maar toen ik daar stond, op het moment suprême, in mijn schattige jurkje, met mijn haar in een knotje en breiwerkje in mijn handen, zou je nooit zeggen dat er zoveel stress aan vooraf was gegaan! We speelden zelfs best wel goed, al zeg ik het zelf. Iedereen in mijn groep (of om het in vaktaal te zeggen: gezelschap) was echt heel erg lekker bezig en alle stukken tekst die we toch niet op wisten te dreunen werden prima opgelost door inkorten van scènes en ter plekke een klein beetje te improviseren. Zoals altijd waren mijn noodscenario’s geen werkelijkheid geworden en ik had zowaar iets om trots op te zijn!

IMG-20171214-WA0018Omdat ik niet wil dat mensen tegen hun wil vereeuwigd worden op mijn stukje internet heb ik hun gezichten er vakkundig uit gefotoshopt 😉 Maar je kan onze (naar mijn mening behoorlijk goed gelukte outfit) en mijn hippe sokken zo toch zien 🙂 Krijg je er een beetje 50’s vibes van..?

 Mijn harde werk en zweetplekken zijn nog beloond ook. Er was een jury aanwezig tijdens de uitvoering en die hebben diezelfde avond de koppen nog bij elkaar gestoken om te overleggen over een cijfer. Ik vond mezelf toch echt wel een 6,5 waard. Het werd een 8,2 en ik was met stomheid geslagen.

Ik had nooit (maar dan ook echt he-le-maal nooit) verwacht dat het verhaal van vorige week zo’n goede afloop zou hebben! Ik had zoals eerder genoemd een noodscenario verwacht, met een gigantische black-out op het podium of dat ik zes minuten voor opgaan uit mijn jurk zou scheuren. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar als we de volgende keer gewoon een hele strakke en overzichtelijke planning maken en alle stress me bespaard zou blijven… heb ik misschien wel zin om opnieuw iets op te voeren?

 

 

Foto banner credit: https://pixabay.com/nl/gordijn-bioscoop-theater-2757815/

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s