Terugkijken op 2017

Ik denk dat iedereen aan het eind van het jaar wel even terugkijkt naar zijn of haar afgelopen jaar. Hoe was jou 2017? Vandaag deel ik mijn mijn jaar met jullie. Ik wil er niet te veel tijd en aandacht aan besteden. We gaan het doen in twee alinea’s en daarna trekken we een conclusie, deal? Let’s start.

Het was een rottig jaar omdat ik in februari in twee weken tijd twee dierbare familieleden moest verliezen. Opeens was dood niet iets wat gebeurde in films en bij anderen. Ik en mijn familie hebben een gigantische klap gekregen en van alle breuken houdt je littekens over. Dat heelt niet in een maandje. Ik heb vaker gehuild dan goed is. Ik heb anderen te vaak verdrietig moeten zien en daar kon ik dan niks aan veranderen. Ik wilde de schuld en reden van alle tegenslagen op iets afschuiven, vroeg me af waarom God deze dingen liet gebeuren. Ik realiseerde me dat het flauw was als ik boos zou worden op God. Dat zou betekenen dat ik alleen geloof als dat me uitkomt, als de dingen gaan zoals ik het wilde. Ik probeer nog steeds alles bij hem aan te kaarten, maar soms snap ik hem en zijn plan minder goed. School werd een ramp en soms kon ik alleen nog maar huilen als ik aan de stapels werk en verplichtingen dacht. Ik ben net aan over gegaan maar ik vraag me de laatste tijd af waarom ik dat ook alweer wilde. Als afsluiter dit jaar kreeg mijn oma begin december te horen dat ze een ziekte in haar longen had die anderen gebruiken als grof scheldwoord. Op zulke momenten, tja, dan weet je het even niet meer.

Het was een leuk jaar omdat ik heel veel leuke nieuwe mensen heb ontmoet op school. Ik ben me meer op mijn gemak gaan voelen bij het ontmoeten van anderen en realiseer me dat die ander het net zo spannend kunnen vinden om tegen mij te praten als ik tegen hen. Ik ben uit mijn comfort zone gestapt en heb daardoor heel veel leuke mensen leren kennen, waarvoor ik dankbaar ben, en ik ben ook trots op mezelf dat ik daar zelf aan heb bijgedragen. Ik vond een nieuw bijbaantje en ben daar nu fijn op mijn plek. Ik ging op excursie en had de mooiste tijd van mijn leven. Ik ben van mezelf gaan houden, qua uiterlijk. Ik vind dat ik er mooi uit zie en ben me gaan realiseren dat schoonheid niet hangt op één, twee of vijf kilo. Ik heb me ingeschreven voor een ontzettend leuke jongerenreis voor aanstaande zomer. Ik begon een blog en mensen zeiden dat ze het leuk vonden om mijn alledaagse verhaaltjes te lezen. Dat ik misschien wel net zo goed kon schrijven als ik niet had durven hopen.

Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik een jaar had waarop niet zo goed terug kijk (je mag gerust vinden dat ik dan best een lekker leventje leidt. Klopt.). Er waren veel nare dingen, waarvan ik de nasleep nog regelmatig voel. Maar tussen alle stomme, verdrietige en behoorlijk uitzichtloze momenten in, waren ook talloze momenten van lachen, vriendschap, vakanties en ontspanning. New year, new me. Ik hoop dat jou  2018 beter word dan mijn 2017. Maar we laten ons niet klein krijgen. Nieuwe ronden, nieuwe kansen! We gaan knallen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s