Herinneringen ophalen

Deze week was ik gaan winkelen met twee vriendinnen van me. De afspraak was al voor de kerstvakantie gemaakt en ik had er erg naar uitgekeken. Na een dagje geslaagd shoppen stonden we na te praten op het centraal station. Toen we naar onze bus liepen hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen. “Hé Rianne!”

Ik moest echt even twee keer kijken wie er nu precies had besloten mij zo vrolijk te begroeten. Het was Q, een vriend van de basisschool. Nu ben ik nog geen volwassene, maar de basisschool is ondertussen wel vierenhalf jaar geleden en ik heb hem in de tussentijd drie of vier keer gezien. Hij. Was Heel. Erg. Veranderd. Ten eerste was zijn haar tien keer korter en hijzelf tien keer langer. Ik moest echt omhoog kijken (dat moet ik meestal maar toch). “Hé Q!” zei ik, half trots dat ik binnen twee seconden zijn naam kon opdiepen.

Nadat we eenmaal de bus in gestapt waren gestapt had ik een korte innerlijke discussie. Uiteindelijk besloot ik het er gewoon op te wagen. “Hé Q! Nu we dan toch bij elkaar in de bus zitten, vind ik dat het wel tijd is voor een hoe-gaat-het-nou-met-jou praatje.” Dat vond Q volgens mij ook en voor ik het wist zaten we gezellig naast elkaar, Mijn vriendinnen konden elkaar wel vermaken vond ik. We begonnen een gesprek.

Beste idee ooit.

Ik weet nog dat ik en Q vroeger uren konden lachen om de stomste dingen. Dat ging nog steeds als vanzelf. Ik heb geen idee hoe het bij hem op school gaat, of hij werkt, wat hij in zijn vrije tijd doet. Wat ik wel weer weet is dat we ooit een hippie-feestje hebben gegeven in mijn achtertuin met tomatensap(ik was vroeger nog vreemder dan nu). En dat we altijd van die domme spelletjes deden op het schoolplein. Dat we allebei nog steeds een onbeschrijfelijke haat hebben aan gym op school. We hebben het gehad over de mensen die we tegenkomen in onze tijdlijn op Instagram en dat we soms beiden dachten: Huh? Ben jij dat? En het meest interessante was dat we konden concluderen dat we helemaal niet zo drastisch veranderd waren als dat we dachten. We zijn alleen wat langer (in mijn geval is dat niet met het blote oog te zien maar toch) en we zitten op een andere school. Maar op dat moment lachte ik om dezelfde dingen als vier jaar geleden. (Het vermoeden dat ik in mijn hoofd nooit ouder ben geworden dan twaalf is mooi bevestigd.)

Q merkte als ijzersterke openingszin op dat hij mijn blog leest. Dat betekent dat hij toch een beetje op de hoogte was van mijn leven, al zij het alleen de fractie aan semi-interessante dingen die ik meemaak. Wat dat ook betekent? Dat hij meeleest. Dus bij deze Q, het was me een genoegen. Ik heb me suf gelachen. Tot over vier jaar dan maar?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s